نگاه بخود در پرتو تقسیم یک به دو

به اشتراک گذاشتن
زمان مطالعه: ۳ دقیقه

 هر چیزی بر طبق قانون «یک به دو تقسیم می شود» قابل تقسیم است. صدر مائو مستمرا به جهانشمول و مطلق بودن تضاد تاکید می کند: «….. این قانون، چه در دنیای طبیعی، چه در جامعه انسانی، یا تفکر انسان بطور جهانشمول عمل می کند. بین دو قطب مخالف یک تضاد، در آن واحد وحدت و مبارزه وجود دارد…. و این سر منشا حرکت و تغییر در همه چیز است.»

هر رفیق باید توجه جدی به جنبه های متضاد در تفکر خود بنماید. او باید مبارزه ایدئولوژیک قدرتمندی را برای بازسازی تفکرش پیش برده و به این طریق خودش و انقلاب را به جلو راند.

در افکار ما اغلب جفت هایی از اضداد وجود دارد: عقاید پرولتری و عقاید بورژوایی و خرده بورژوایی، ماتریالیسم و ایده آلیسم، دیالکتیک و متافیزیک، درست و غلط، دستاوردها و کمبودها و غیره. از این جفت ها اساسی ترین عبارتند از: تضاد بین جهان بینی بورژوایی و جهان بینی پرولتری، تضاد بین منافع فردی و منافع جمعی.

منافع فردی و  منافع جمعی نمی توانند بطور مسالمت آمیز همزیستی کنند. صدر مائو می گوید: «در هر پدیده یا چیز مفروض، وحدت اضداد مشروط، موقتی، و گذرا و بنابراین نسبی است. در حالی که مبارزه اضداد مطلق می باشد.» نتیجه ی مبارزه عبارت است از تغییر (دگرگونی) اضداد از طریق خورده شدن یکی توسط دیگری. بنابراین در مبارزه ی بین ایدئولوژی های متضاد، یا مابین منافع فردی و جمعی، یکی باید آن دیگری را بخورد و راه سومی موجود نیست.

ما نباید اجازه بدهیم حتی لکه ای از غبار منافع فردی به افکار ما وارد شود وگرنه تضاد در جهت مخالف حرکت خواهد کرد.

حاصل مبارزه بین جنبه های مخالف یک تضاد (چون منافع جمعی در مقابل منافع فردی) در واقع خود را در دگرگونی کل جهان بینی شخص نشان می دهد. اما این دگرگونی از طریق انباشت یک سلسله تغییرات (دگرگونی ها) در مورد موضوعات مشخص صورت می پذیرد. تغییر کل جهان بینی دقیقا از طریق تغییر اضداد در مورد تعداد زیادی از موضعات قسمی صورت تحقق بخود می گیرد. چون هدف ما دست یافتن به تغییر کیفی از ایدئولوژی غیر پرولتری به ایدئولوژی پرولتری است، باید توجه کاملی به روند تغییر کمی کرده، در هر موضوع مشخص بطور استوار با منافع فردی ستیز کرده و مانند جنگ خیابان به خیابان سنگرهای منافع فردی را در افکار خود یک به یک تسخیر کنیم. صدر مائو به ما می آموزد: «در شرایط مفروض، حاصل مبارزه ی دو وجه یک تضاد، بدون استثنا آن است که هرکدام به ضد خود تبدیل می شوند. در اینجا شرایط، عاملی اساسی است. بدون وجود شرایط مفروض، هیچکدام از دو وجه متضاد نمی توانند به ضد خود تبدیل شوند.» هر رفیق می باید آگاهانه سعی بکند شرایطی را بوجود بیاورد که نتایج خوب در تغییر اضداد به بار بیاورد و در عین حال، از شرایطی که نتایج بد به بار می آورد جلوگیری کرده و اجتناب بکند. برای آنکه این کار انجام شود، اساسی تر از هر کاری دست زدن به صمیمانه ترین تلاش ها در مطالعه و به کاربستن آثار بزرگ صدر مائو…. است. با تاکید بسیار بر به کاربستن آن ها به خصوص در مورد بازسازیِ جهان بینیِ خودِ فرد بر بستر توفان مبارزه طبقاتی و از طریق پراتیک مبارزه طبقاتی….

در همان حال لازم است تماس نزدیک با توده ها را حفظ کرده، به انتقادات آنها متواضعانه گوش کنیم و درگیر انتقاد از خود شویم… صدر مائو می آموزد:«ما باید یاد بگیریم به موضوعات بطور همه جانبه نگریسته، پشت و روی مسائل را بخوبی ببینیم، در شرایط مفروض، یک چیز بد می تواند به نتایج خوب، ویک چیز خوب به نتایج بد منجر شود.» یک دستاورد چیز خوبی است، ما را تشویق می کند با اعتماد بیشتری پیشرفت نماییم. اما اگر فقط دستاوردها را ببینیم بدون آن که در مقابل جنبه ی متضاد گارد بگیریم، از موفقیت ها گیج شده و از پا در خواهیم آمد. به این دلیل است که دستاوردهای بعضی از رفقا نقطه آغازی برای خطا کردن خواهد شد، به جای آن که نقطه آغازی برای موفقیت های بزرگتر شود. نگاه کردن به خود برطبق قانون «یک به دو تقسیم می شود» یعنی آن که شخص باید علیه دنیای ذهنیِ خودش همانطوری که علیه دنیای عینی انقلاب می کند، انقلاب کند.

بخش هایی از یک مقاله نوشته شده توسط رفقای چینی