شعر ارسالی برای نشریه حقیقت در گرامیداشت قتل عام شدگان دهه ۶۰

به اشتراک گذاشتن
زمان مطالعه: ۱ دقیقه

 به یاد آن جنگل نشین پیر و پسر

… از سوسک ها دل کند

و به سقف زل زد

آسمان، چهار خانه بود

بی آنکه دست هایش را جلو بگیرد، گفت:

«ماه!… ای ماه مشبک!»

و به مهتاب کف اتاق نگاه کرد

                                   که رنده شده بود

بار دیگر گفت:

«ماه!… ای ماه مشبک!»

و صدایش در دهلیزهای ساکت شب

                                          زنگ انداخت.

شب، سوت زد

و لولای در با حنجره آهنی اش جیغ کشید

لازم نبود پلاسی پس برود

ـ که بیداری در جغرافیای چشم های خسته

                                 منتشر شده بود ـ

شب بان،

انگشت های سیاهش را

                          شلیک کرد

مردی در انتهای پنجره

                              قد کشید

سالن در انتظار یک اتفاق

                             تب کرده بود

انگشت های سیاه شب بان غرید:

«تو!….»

«و تو!….»

پایی که سال ها از پویه باز مانده بود

در گیر و دار انکار و اعتراف

در انجماد گچ و باند

تردید را مزه مزه می کرد

و ماه تاسیده

            در توری زمخت پنجره رنده شده بود

مردی که به ارتفاع پنجره قد راست کرده بود

او را به دوش گرفت

ـ تاوان سال هایی که به دوشش گرفته بود ـ

این شاهکار در هیچ شاهنامه ای نبود.

سهراب،

کی پدرش را تا چاه

                      بدرقه کرده بود؟

شغاد

     ماشه را چکاند

و ماه زمستانی

            در پشت ابر رنگ باخت.

باریکه ای از خون پدر و پسر

به برف

      آبرو بخشید.

۲۷ خرداد ۱۳۸۴