ایمان رفت ولی نامش ماندگار شد!
با اندوهی عمیق، خبر درگذشت ایمان شیرعلی عزیزمان را شنیدیم. مرگ ناگهانی ایمان هر کسی که او را از دور و نزدیک می شناخت متاثر کرد. رفیق سوسن عزیز، ایمان نه فقط رفیق و فرزند دوست داشتنی تو، بلکه صدای نسلی از دادخواهان بود؛ جوان پرشوری که با قلبی پر از امید و اراده برای حقیقت و عدالت جنگید. او نه تنها دادخواه پدر مبارزش رفیق سربدار ایرج شیرعلی از اعضای اتحادیه کمونیست ها که در بهمن سال ۱۳۶۱ به دست جنایتکاران جمهوری اسلامی اعدام شد بلکه دادخواه همه قربانیان جنایات این رژیم بود. زندگی ایمان مانند زندگی بسیاری از فرزندان فعالان سیاسی در ایران، به‌شدت تحت تأثیر سرکوب‌ها، اعدام‌ها و فضای امنیتی حاکم در دهه‌های گذشته قرار گرفت. ایمان در شرایطی چشم به جهان گشود که پدرش کمی بعد از تولد او اعدام شد و مادر و بخش زیادی از اعضای خانواده مادریش نیز بازداشت شدند و در دهه شصت سال ها در زندان بودند. تجربه مستقیم سیاست‌های سرکوب‌گرانه جمهوری اسلامی جهت‌گیری زندگی ایمان را به سوی مبارزه با بی‌عدالتی، دادخواهی و تلاش برای لغو مجازات اعدام سوق داد. رفیق سوسن عزیز، در این اندوه بزرگ، خود را در کنار تو، رفیق اشرف غیاثی، ایده عزیز و خانواده شیرعلی و گل محمدی و تمام خانواده‌های دادخواه می‌دانیم. یاد ایمان گرامی و راه پرفروغش پایدار باد.
(حزب کمونیست ایران (مارکسیست لنینیست مائوئیست